Ook al kunnen we bij Diospi Suyana heel veel zorg bieden, soms heeft een patiënt iets nodig wat wij ze niet kunnen geven. In deze gevallen verwijzen we de betreffende patiënt door naar Cusco of Lima. In beide gevallen verzorgen wij normaal gesproken zelf het medisch vervoer naar Cusco vanwaar ze in sommige gevallen nog een vlucht naar Lima moeten nemen.

De afgelopen weken hadden we een klein patiëntje bij Diospi, die nu 12 weken oud is. Dit meisje is geboren met een zeer zeldzaam syndroom en ze had problemen met haar hartje maar ook met haar longen. De familie heeft haar eerst meegenomen naar het ziekenhuis in Cusco. Daar werd hen verteld dat ze niets voor het meisje konden doen en dat ze zou gaan sterven. Met deze boodschap op zak is de familie naar Curahuasi gereisd om te horen wat de artsen bij Diospi Suyana zouden zeggen.

Gelukkig hadden onze artsen een ander oordeel en hadden ze wél hoop op een mogelijk herstel. De artsen, het verplegend personeel, de logopediste en ook Vikki hebben zich de afgelopen weken met veel liefde en toewijding over dit meisje ontfermd. Vikki vertelde me af en toe wat over de situatie en die was niet makkelijk. Het meisje had hartproblemen maar daarnaast ook heel veel slijm in haar luchtwegen. Hierdoor was ze eigenlijk constant in ademnood en dat was ook hoorbaar. Vikki heeft vaak het slijm losgeklopt waarna een verpleegster het slijm moest wegzuigen omdat het kindje zelf te zwak was om het weg te krijgen. Voor Vikki was dit al best heftig maar de moeder van het meisje zit nu al ongeveer 2 maanden dag en nacht langs haar kleine dochtertje die hoorbaar moeite heeft met ademhalen, verschrikkelijk.

Één van de problemen was een gaatje tussen verschillende delen van het hartje. Dit kan normaal gesproken operatief verholpen worden maar bij Diospi hebben we een boel, maar geen hartchirurg. Een eerste poging om een ziekenhuis in Lima bereid te vinden de operatie uit te voeren liep op niets uit. Zij wilden het kindje pas opereren als het 8 kilo zou wegen. Ze woog nog lang geen 4 kilo en ze was zo zwak en kon niet zelfstandig drinken dat ze onmogelijk nog ruim 4 kilo aan zou kunnen komen. Nog wat pogingen later was er dan toch een hartchirurg in Lima bereid de operatie uit te voeren. 

Om in Lima te komen moesten het meisje en haar moeder eerst met onze ambulance naar Cusco worden vervoerd. Oebele de Haan, één van de weinige andere Nederlanders hier (nou ja, een Fries), is degene die deze ritten normaal gesproken uitvoert. Hij had mij eerder al eens gevraagd of ik een keer mee zou willen om te zien hoe het medisch vervoer in zijn werk gaat en om, zijn woorden, ook eens uit het kantoor te komen. Vikki was nog geen 2 minuten thuis van haar werk op vrijdagmiddag of Oebele belde me op met de vraag of ik mee wilde met een ambulancerit naar Cusco. Na toestemming van mijn lieftallige vrouw heb ik de pannen die op het vuur stonden aan haar overgedragen, heb ik wat fruit gepakt en ben ik in gestrekte draf naar beneden gehold. 

 

Klaar voor vertrek

De behandelend arts neemt afscheid van de baby en haar moeder

Binnenkant van onze ambulance

Daar stond de ambulance al klaar met moeder en kind en Oebele. Nadat ook het verplegend personeel klaar was zijn we met zwaailichten vertrokken in de richting van Cusco. Onderweg hadden we geregeld ook de sirenes nodig om het andere verkeer voorbij te komen en met enige regelmaat moest Oebele vol in de ankers omdat er op de gekste plekken niet-gemarkeerde drempels liggen. Halverwege begon de moeder, nog met de baby op haar arm, over te geven van alle bochten. Natuurlijk was het een serieuze aangelegenheid maar het was stiekem ook wel een beetje stoer om op volle vaart met zwaailichten en sirenes door een stad als Cusco te racen. Ongeveer 2:45 uur naar vertrek kwamen we aan bij het ziekenhuis, of in ieder geval iets wat door moest gaan voor een ziekenhuis.

Een ‘ambulance’ uit een dorp in de regio. Heerlijk comfortabele laadbak voor de patiënten.

In Cusco

Nu ik de afdeling eerste hulp van het ziekenhuis in Cusco heb gezien snap ik nóg beter waarom zoveel mensen er voor kiezen om naar Diospi Suyana te komen en vaak zelfs bereid zijn het hele weekend op de stoep te zitten om er zeker van te zijn op maandagochtend naar binnen te mogen. De eerste hulp in Cusco was vervallen, chaotisch en vies. Van Oebele begreep ik dat er ook nog wel eens bloed op de muren zit of dat het personeel met een bebloed bed naar de ambulance komt om onze patiënt over te nemen. Er kwamen mensen binnen met duidelijk zieke kinderen op de arm. Zij konden niet meteen naar een dokter maar zij mochten eerst even aansluiten in de rij om een formulier in te vullen met gegevens. Daarna konden ze naar een andere rij om bij een loket latex handschoenen te kopen voor de dokter die ze later hoopten te zien. Vervolgens mochten ze wachten, wachten en nog eens wachten. Dat allemaal met je ernstig zieke kind op de arm. In Europa gelukkig niet voor te stellen maar hier in Peru realiteit. Ook onze verpleegster kwam meerdere malen terug naar de ambulance om verband en dergelijke te halen omdat ze het in het ziekenhuis gewoon niet hadden.

De overdracht duurde heel lang omdat ons verplegend personeel met de extra zuurstof bij het kindje moesten blijven totdat een plek in het ziekenhuis klaar was. Uiteraard hadden ze bij de eerste hulp van het ziekenhuis zelf geen extra zuurstof en het meisje zou een paar uur zonder niet overleven. Ongeveer 2 uur later konden we zonder patiënt weer terug richting Curahuasi. Eerst hebben we in Cusco nog even wat gegeten en een kopje koffie gedronken en daarna zijn we weer gaan rijden. Om ongeveer 2 uur ‘s nachts was ik weer thuis en kon ik mijn avondeten opwarmen.

Terug bij Diospi Suyana de tank weer volgooien

We hopen en bidden dat ons kleine patiëntje goed wordt behandeld in Cusco en dat ze snel naar Lima vervoerd kan worden. Vervolgens bidden we voor een goede operatie zodat in ieder geval het hartprobleem wordt opgelost zodat ze kan gaan aansterken. Wat een begin van het leven voor zo’n klein mensje. Wat een situatie voor de ouders. Wat geweldig dat Diospi Suyana er is en wat geweldig dat God ons hierheen heeft geroepen om hier een deel van uit te maken.